เกณฑ์ แบบจำลองการถ่ายโอนเปปไทด์โดยไม่มีไรโบโซม กล่าวถึงปัญหาสำคัญในการแปลในยุคกำเนิด: สายเปปไทด์ที่กำลังยาวขึ้นจะคงเกาะอยู่กับ messenger RNA และถูกต่อขยายได้อย่างไรโดยไม่มีไรโบโซม ข้อเสนอคือ peptidyl-tRNA สามารถคงจับกับข้อความผ่าน การจับคู่เบสห้าคู่ ระหว่างห่วงแอนติโคดอนกับข้อความ
ที่สำคัญ tRNA ไม่มีรูปร่างตายตัวเพียงแบบเดียว การจัดเรียงของมันขึ้นอยู่กับสิ่งที่มันบรรทุก เมื่อ tRNA จับกับกรดอะมิโนตัวเดียว มันจะอยู่ใน การจัดเรียงแบบ hfเมื่อมันจับกับสายเปปไทด์ มันจะอยู่ใน การจัดเรียงแบบ FHการถ่ายโอนกรดอะมิโนไปยังสายเปปไทด์ที่กำลังยาวขึ้นจะพลิก tRNA จาก hf เป็น FH (เทียบกับรูปที่ 49)
การสลับ hf → FH นี้เป็นขั้นตอนเชิงกลไกที่สำคัญ มันให้วิธีอ่านข้อความอย่างต่อเนื่องโดยไม่ต้องมีเครื่องมือแปลที่ซับซ้อน: tRNA ยังคงยึดอยู่ด้วยการจับคู่เบสห้าคู่ และแต่ละเหตุการณ์การถ่ายโอนเปปไทด์จะเปลี่ยนโครงรูปของมัน ทำให้โคดอนถัดไปถูกเข้าจับได้ ในกรอบไฮเปอร์ไซเคิล การถ่ายโอนเปปไทด์โดยไม่มีไรโบโซมนี้สามารถสนับสนุนการเชื่อมโยงเชิงหน้าที่ในระยะแรกเริ่มระหว่างผลิตภัณฑ์ RNA และเปปไทด์
ทำไมห้าคู่เบสจึงสำคัญ
ปฏิสัมพันธ์โคดอน–แอนติโคดอนมาตรฐานเกี่ยวข้องกับสามคู่เบส ในแบบจำลองไม่มีไรโบโซม ห่วงแอนติโคดอนสร้างการสัมผัสห้าคู่เบสกับข้อความ การจับคู่เพิ่มเติมนี้คือสิ่งที่ยึด peptidyl-tRNA ที่กำลังยาวขึ้นไว้บนข้อความเมื่อไม่มีไรโบโซม หากไม่มีมัน peptidyl-tRNA จะไม่คงจับอยู่อย่างเสถียรในระหว่างขั้นตอนการยืดตัวซ้ำ ๆ
สองโครงรูป หนึ่งการสลับ
โครงรูปของ tRNA ไม่ใช่เรื่องตามอำเภอใจ มันถูกกำหนดโดยสินค้าที่บรรทุก tRNA ที่บรรทุกกรดอะมิโนอยู่ในสถานะ hf tRNA ที่บรรทุกสายเปปไทด์อยู่ในสถานะ FH เมื่อกรดอะมิโนถูกถ่ายโอนไปยังสายเปปไทด์ tRNA จะพลิกจาก hf เป็น FH การสลับโครงรูปนี้เชื่อมโยงกับเคมีของการเกิดพันธะเปปไทด์ (เทียบกับรูปที่ 49)
การอ่านอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีไรโบโซม
การสลับ hf → FH อธิบายว่าข้อความสามารถถูกอ่านอย่างต่อเนื่องได้อย่างไรโดยไม่ต้องมีเครื่องมือแปลที่ซับซ้อน แต่ละเหตุการณ์การถ่ายโอนเปปไทด์ทั้งยืดสายโซ่และเปลี่ยนโครงรูปของ tRNA ทำให้โคดอนถัดไปถูกเข้าจับได้ในขณะที่การจับคู่เบสห้าคู่ทำให้คอมเพล็กซ์ยังคงจับอยู่ นี่ให้กลไกยุคกำเนิดที่เป็นไปได้สำหรับการแปลข้อความเป็นเปปไทด์โดยไม่มีไรโบโซม
