สไลด์นี้อธิบายเชื่อมโยงพลวัตไฮเปอร์ไซเคิลเชิงนามธรรมเข้ากับสถานการณ์ระดับโมเลกุลในยุคแรกเริ่มที่เป็นรูปธรรม นั่นคือ ระบบการจำลองตัวเอง–การแปลรหัสแบบดั้งเดิมที่จัดเรียงเป็นไฮเปอร์ไซเคิลของ RNA โครงสร้างขั้นต่ำใช้สาย RNA ที่เข้ารหัสเอนไซม์รีพลิเคสหนึ่งตัวและฟังก์ชันซินทีเทสสี่ชนิด RNA ทำหน้าที่ทั้งเป็นแม่แบบ/ข้อความ และเป็นโมเลกุลตัวเร่งปฏิกิริยา/ปรับตัว ขณะที่โปรตีนที่ถูกเข้ารหัสนั้นทำหน้าที่เร่งปฏิกิริยาการคัดลอกและการสังเคราะห์เพปไทด์แบบดั้งเดิม
พจน์ของการจำลองตัวเองและการแปลรหัสที่ใช้ร่วมกันสามารถรวมเข้าเป็นฟังก์ชันการเจริญเติบโต共通เดียว ทำให้สมการไฮเปอร์ไซเคิลสามารถอธิบายระบบ RNA–โปรตีนแบบบูรณาการได้ อย่างไรก็ตาม การเข้ารหัสฟังก์ชันเหล่านี้เพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ หาก RNA ยังคงเป็นอิสระต่อกันหรือเชื่อมโยงกันเชิงเส้นเท่านั้น สายพันธุ์ที่จำลองตัวเองได้เร็วกว่าหรือสายพันธุ์ปรสิตสามารถใช้ประโยชน์จากตัวเร่งปฏิกิริยาร่วมได้ และชุดข้อความทั้งหมดจะเสื่อมสลายลงจากการแข่งขันภายใน
เหตุใดชุดข้อความจึงยังคงเสื่อมสลาย
ชุดข้อความที่เข้ารหัสรีพลิเคสหนึ่งตัวและซินทีเทสสี่ชนิดไม่ได้เสถียรโดยอัตโนมัติเมื่อผลิตภัณฑ์ที่แปลรหัสออกมาเป็นสินค้าสาธารณะที่แพร่กระจายได้ RNA ที่จำลองตัวเองได้เร็วกว่าหรือปรสิตสามารถใช้รีพลิเคสและซินทีเทสโดยไม่ต้องมีส่วนร่วมในทุกฟังก์ชัน ภาระของ mutant ร่วมกับการคัดเลือกจะกัดกร่อนชุดผู้ร่วมมือ แม้ว่าในตอนแรกกลุ่มอาจเจริญเติบโตได้ก็ตาม
การเชื่อมโยงแบบใดที่ทำให้เสถียร
การรวมตัวที่เสถียรต้องอาศัยการเชื่อมโยงเชิงตัวเร่งปฏิกิริยาแบบวัฏจักรปิด ซึ่งผลิตภัณฑ์ของสมาชิกแต่ละรายช่วยจำลองตัวเองหรือแสดงออกของสมาชิกรายอื่น การพึ่งพาอาศัยกันนี้ยับยั้งปรสิตและรวมการจำลองตัวเองเข้ากับการแปลรหัส การเจริญเติบโตกลายเป็นสมบัติของกลุ่มทั้งหมดมากกว่าเป็นของแม่แบบแต่ละชนิด
ไฮเปอร์ไซเคิล RNA–โปรตีนแบบดั้งเดิม
โหนด RNA ห้าโหนดเข้ารหัสรีพลิเคสหนึ่งตัว (R) และซินทีเทสสี่ชนิด (S 1 –S 4) ลูกศรเส้นประแสดงการแปลรหัสของโปรตีนที่แพร่กระจายได้ ลูกศรโค้งทึบแสดงการเชื่อมโยงเชิงตัวเร่งปฏิกิริยาแบบปิด ซึ่งผลิตภัณฑ์แต่ละชนิดช่วยแสดงออกหรือจำลองตัวเองของสมาชิกรายอื่น เวอร์ชันแบบเปิด/เชิงเส้นขาดการปิดวงนี้และเสี่ยงต่อปรสิต
