สไลด์ก่อนหน้ากำหนดเพดานที่แน่นอน: สำหรับความแม่นยำในการคัดลอก q̄ₘ และความได้เปรียบในการคัดเลือก σₘ ที่กำหนด มีเพียงลำดับที่สั้นกว่า vₘₐₓ เท่านั้นที่คงอยู่เป็นข้อมูลที่เสถียรได้ เพดานนี้ไม่ใช่หมายเหตุทางเทคนิค — มันกำหนดว่าหน้าที่เร่งปฏิกิริยาในยุคแรกหลายอย่างจะถูกรวมเข้าเป็นระบบวิวัฒน์เดียวได้อย่างไร
ทางตันของการเชื่อมต่อ ทางเลือกที่ชัดเจนคือการต่อหน้าที่ที่จำเป็นเข้าด้วยกันแบบปลายต่อปลายเป็นหน่วยจำลองเดียว การเชื่อมต่อถูกตัดออกโดยความสัมพันธ์ขีดจำกัดความผิดพลาดเอง สายที่หลอมรวมมีความยาวประมาณผลรวมของส่วนประกอบ ในขณะที่ความแม่นยำในการคัดลอกของระบบยังคงเดิม ลำดับที่รวมกันจึงเกิน vₘₐₓ และลำดับหลักของมันกระจายออกไปสู่การกระจายของตัวกลายพันธุ์รอบข้าง จีโนมที่หลอมรวมทำลายข้อมูลที่มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องเสียเอง
สิ่งที่การรวมตัวต้องรักษาไว้
เงื่อนไขที่สองเป็นสิ่งที่มองข้ามได้ง่าย: ทุกหน่วยที่เข้าร่วมต้องยังคง สามารถแข่งขันได้เมื่อเทียบกับมิวแทนต์ของตนเอง การคัดเลือกเป็นกระบวนการเดียวที่ป้องกันไม่ให้ข้อมูลเฉพาะเจาะจงล่องลอยไปสู่กลุ่มมิวแทนต์ หากหน่วยหนึ่งถูกฝังอยู่ภายในเอนทิตีที่ใหญ่กว่า ซึ่งความเหมาะสมถูกเฉลี่ยจากหลายฟังก์ชัน ลำดับของมันเองก็จะไม่อยู่ภายใต้แรงกดดันจากการคัดเลือกอีกต่อไป และข้อมูลของมันก็จะสูญหาย ดังนั้นการรวมตัวต้องเป็นเชิงหน้าที่มากกว่าเชิงโครงสร้าง: ต้องเชื่อมโยงหน่วยต่าง ๆ โดยไม่เจือจางความได้เปรียบในการคัดเลือกของแต่ละหน่วย
ไฮเปอร์ไซเคิลในฐานะคำตอบน้อยที่สุด
A ไฮเปอร์ไซเคิล คือวงจรตัวเร่งปฏิกิริยาแบบปิด ตัวจำลองแบบแต่ละตัวเพิ่มการจำลองแบบของตัวถัดไป I1 → I2 → I3 → I4 → I1 และการเพิ่มนั้นย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้น มีผลตามมาสามประการ:
- ข้อมูลยังคงกระจายอยู่ แต่ละฟังก์ชันถูกบรรจุโดยโมเลกุลสั้น ๆ ดังนั้นไม่มีหน่วยใดต้องเกินขีดจำกัดความผิดพลาด
- อัตลักษณ์ในการแข่งขันยังคงอยู่ ทุกหน่วยยังคงการจำลองแบบของตนเองและแรงกดดันจากการคัดเลือกของตนเองต่อกลุ่มมิวแทนต์ ดังนั้นข้อมูลเฉพาะเจาะจงของมันยังคงสามารถรักษาและปรับปรุงได้
- ระดับของการคัดเลือกเปลี่ยนไป เอนทิตีที่จำลองแบบและถูกคัดเลือกได้คือวัฏจักรโดยรวม — ระบบที่รวมเป็นหนึ่งเดียวซึ่งทำหน้าที่หลายอย่างพร้อมกัน โดยไม่มีโมเลกุลใดบรรจุทั้งหมด
เกณฑ์ในการตัดสินการรวมตัวที่เสนอใด ๆ
ไม่ว่าจะเสนอกลไกใด เงื่อนไขสามประการตัดสินว่ามันทำงานได้หรือไม่: ทุกหน่วยต้องอยู่ต่ำกว่าความยาวเสถียรสูงสุดที่กำหนดโดยขีดจำกัดความผิดพลาด; ทุกหน่วยต้องรักษาความได้เปรียบในการคัดเลือกเหนือมิวแทนต์ของตนเอง; และการเชื่อมโยงต้องเป็นแบบปิดและเป็นวัฏจักร เพื่อให้ชุดที่เชื่อมโยงกันจำลองแบบตัวเองเป็นหน่วยที่รวมเป็นหนึ่ง การเชื่อมต่อล้มเหลวเงื่อนไขแรก การอยู่ร่วมกันแบบหลวม ๆ ที่ไม่ใช่ตัวเร่งปฏิกิริยาล้มเหลวเงื่อนไขที่สาม: ตัวจำลองแบบอิสระที่เพียงแค่ใช้ช่องว่างร่วมกันไม่ได้จำลองแบบเป็นระบบที่รวมเป็นหนึ่ง
เหตุใดคำตอบจึงไม่ใช่จุดสิ้นสุดของเรื่องราว
การจัดระเบียบแบบไฮเปอร์ไซเคิลแก้ปัญหาการรวมตัว แต่ก็สร้างจุดอ่อนใหม่ เนื่องจากวงจรสนับสนุนสมาชิกของมันในเชิงตัวเร่งปฏิกิริยา ตัวจำลองแบบที่รับการสนับสนุนโดยไม่ตอบแทน — ปรสิตภายใน — สามารถแพร่กระจายและกัดกร่อนวัฏจักรได้ นั่นคือข้อจำกัดในภายหลังของกลไก ไม่ใช่ข้อโต้แย้งต่อต้านมัน: ข้อกำหนดคือการรวมตัวต้องยังคงเป็นวัฏจักรและถูกควบคุม ไม่ใช่ต้องกันปรสิตได้ตั้งแต่เริ่มต้น
วงจรตัวเร่งปฏิกิริยาแบบไฮเปอร์ไซเคิล
ไฮเปอร์ไซเคิลเชื่อมโยงตัวจำลองแบบที่แยกจากกันในวงจรตัวเร่งปฏิกิริยาแบบปิด (I 1 →I 2 →I 3 →I 4 →I 1) โดยแต่ละหน่วยสนับสนุนการจำลองแบบของตัวถัดไป เนื่องจากทุกหน่วยยังคงอยู่ต่ำกว่าความยาวเสถียรสูงสุด vₘₐₓ และรักษาการแข่งขันของตนเองกับกลุ่มมิวแทนต์ ฟังก์ชันหลายอย่างจึงถูกรวมเข้าด้วยกันโดยไม่มีบทลงโทษด้านความยาวที่ทำให้การเชื่อมต่อเป็นสายเดียวยาว ๆ ไม่เสถียร
